Wijze woorden & een stromend afscheid

De laatste dagen hier zijn gevuld met gemengde gevoelens. Gevoelens die door dit drie maanden durende avontuur heen gelijktijdig met de omgeving ontdooit zijn. Het is een ervaring geweest die ik iedereen zou toewensen. Maar met het creëren van een nieuwe thuis, want na deze drie maanden ben ik het echt zo gaan beschouwen, is er toch altijd het afscheid dat moeilijk te verteren is. Toen ik dit vertelde aan Frodo, citeerde hij de woorden van een wijze & inmiddels oude man. Mijn woorden dus, hij herinnerde mij eraan dat ik het stukje dat ik achterlaat altijd kan komen ophalen. Maar aan de andere kant ben ik ook blij dat ik door dit avontuur opnieuw, meer ben gaan beseffen wat een avontuur mij thuis wacht! Dat kleine ding wat men ook wel eens het leven noemt wacht onvermoeibaar om elke hoek en onder elk steentje. Mijn tijd hier is een deeltje van mezelf geworden & zal me altijd doen glimlachen als ik er aan terug denk. Ik zou wel even kunnen doorgaan met clichés, maar daar hebt u nog ik op dit moment waarschijnlijk nood aan. Dus dan nog maar een klein berichtje waarin de gebeurtenissen en laatste avonturen smakelijk worden verteld? Goed, hier gaat’ie dan.

Het was een heerlijk warme dag, die gezwind de trend van zijn voorgangers volgde. Op deze dag stond er voor Frodo en mij een afspraak te wachten met een archeologe van het Nationaal park Krkonoše. Frodo had een taak voor zijn keuzevak archeologie en had deze afspraak kunnen versieren. Het plan was dat de dame ons mee zou nemen in de bergen naar oude opgegraven cottages. Eentje lag op ongeveer 1000m de andere op 1500. Tijdens de busrit die ons ter plaatse bracht kwamen de Giant Mountains steeds dichter bij, de giganten die ons al drie maanden achtervolgeden. Want waar je ook bent in Tsjechië, zie je aan de horizon hun zachte aftekening, als een herinnering dat er altijd dingen zijn die groter zijn dan jezelf. We kwamen aan in Vrchlabí en haasten ons richting het museum vanwaar we zouden vertrekken.

Een rustige autorit later kwamen we aan de uiteinden van de beschaving. Een eenzame taverne stond trots tussen de bergen in, aan zijn linker zijde staken we met een houten brug een rivier over. Later zouden we pas te weten komen dat het stroompje de Elbe was. We lieten de restanten van de bewoonde wereld achter ons en gingen in volle snelheid de achtervolging met het verleden aan. Traag en uiterst voorzichtig klommen we tussen bomen, rotsen en restanten van sneeuw naar boven. In het begin neem je zoiets niet onmiddellijk serieus. Maar plots kijk je achter je, naast je, onder je en besef je dat een verkeerde stap zetten je hier al snel duur kan komen te staan. De afgrond riep ons wenkend toe, maar we besloten wijselijk van enkel ons zweet de afgrond in te sturen. Alsof de natuur enigszins kwaad was omdat zijn prooi ontnomen was brulde de rivier, in de diept van het dal tussen de bergen, ons toe. De archeologe toonde ons op 1000 meter hoogte de eerste cottage. De restanten van het ooit niet bescheiden stenen bouwwerk stond vergroeid tussen en met de natuur als een trotse herinnering aan een lang vervlogen (en bikkelharde) levensstijl. We klommen nog 500 meter hogen naar nog een opgegraven cottage waar we even op krachten kwamen en genoten van het uitzicht.

De regen zachtjes naar beneden en werkte als een alarm dat ons er aan herinnerde dat we ook nog terug naar beneden moesten gaan. Een poosje later, toen we opnieuw even op adem kwamen, waren onze drinkflessen leeg. Geen nood want de natuur voorziet! We waren gestopt bij een zijstroom van de bron van de Elbe, we dompelden onze flessen onder en konden genieten van het meest verfrissende en heerlijke water dat ik ooit heb mogen proeven. Het is een vreemde en uiterst simpele ervaring, om ‘gratis’ te kunnen drinken van iets dan merkbaar eeuwig doorstroomd. Het doet je even stilstaan bij een aantal zaken.

Enkel door uitdagend fysieke staaltjes van kracht kwamen we terug tot de voet van de bergen. Dat is misschien een beetje overdreven, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik niet meer thuis zou raken. Maar het was ook geen lachertje, en een verkeerde stap kon echt zware gevolgen hebben. Gelukkig namen we onze tijd voor elke stap en berekende zo perfect wat de uitkomst ervan zou zijn. Tijdens de laatste stappen die me opnieuw richting de bewoonde wereld voerden, nam ik bewust afscheid van dit heerlijk stukje in de wereld. Stiekem vond ik het een leuke en geruststellende gedachte om wat water van die plaats in mijn rugzak zitten te hebben. Want net als dat water dat hier eventjes langs raast en dan weer onvermoeibaar verder stroomt door talloze streken, ga ook ik onvermoeibaar verder.