Het bewijs van het Weer en het delen van het Geluk!

Ondertussen gaat de tijd verder en lijkt het wel alsof ook de weergoden aan me willen bewijzen dat ze even gastvriendelijk zijn als de Tsjechische bevolking. Dit wil hij het liefst bewijzen door me te laten genieten van alle mogelijke weer soorten. Van stralende zonneschijn tot hagel, regen en nog wat meer sneeuw als het kersje op de taart.

Vorige week donderdag en vrijdag ben ik samen met Eline Praag nog eens gaan ‘herontdekken’. We zochten op het internet een mooi hotelletje. Wel nu, ik zeg wel wij, maar eigenlijk wil ik daarmee Eline zeggen. Ik was te druk bezig met te puffen en zuchten door de koorts die me eerder die dag neersloeg. Na een dagje slapen en een avond wezenloos zitten, had de koorts mij gelukkig verlaten. Zo was het bezoek van Eline niet voor niets! Praag is en blijft een heerlijke stad, maar ze werd nog zo veel mooier omdat ik hem met haar kon delen. Het afscheid kwam sneller dan gehoopt, maar ik heb een heel fijne tijd met haar gehad en dit avontuur van dicht kunnen delen! Het weekend zat, omdat ik het werken voor school wat uitstelde, vol van hiervoor vernoemde. Geen nood, vrees niet beste lezers, laat geen tranen want het is zeer fijn om de opdrachten te maken! Het is een tijd geleden dat ik nog zo ‘productief’ ben geweest. Zeker op het vlak van tekenen en zo. Het lijk wel alsof mijn hoofd, door alle nieuwe dingen die ik hier zie, niet anders kan dan mijn handen in werking te zetten en zo zijn nieuwe inhoud ‘uit te spugen’ in de vorm van beelden. Fijn gevoel, maar mensen hou er rekening mee dat het nog steeds mijn hersenspinsels zijn die dan op het papier belanden, dus verwacht er niet te veel van.

Het dagelijkse leven bestaat hier dus uit, ons cultureel verrijken en zo veel mogelijk zien en doen! En dan nog werken voor school wat eigenlijk een heel leuk deel is van wat ik hiervoor opnoemde. In de vrije tijd plan ik om van hieruit wat rond te gaan reizen! Nog meer zien is de boodschap!

Gegroet beste en trouwe lezer! Tot ‘wederhoors’!

De liggende koude en bezoekers uit een ver en vreemd land!

Terwijl ik hier gezwind en doelgericht over de straten loop, hoor ik geen rustig gekraak meer van de sneeuw onder mijn voeten. Er is eerder een geplons van natte smeltende smurrie, dat de restant is van een majestueus wit tapijt dat hier de vorige dagen kleur en grandeur gaf aan een anders vrij grijze omgeving. Maar nu de sneeuw smelt en de onderliggende kleuren zich opnieuw blootgeven, lijkt er meer kleur tevoorschijn te komen dan er ooit bedekt was.

De lessen hobbelen vrolijk verder en de docenten zijn al even vriendelijk als de andere mensen die ik hier heb mogen ontmoeten. Voor ons atelier grafiek hadden we de opdracht om 8 tot 10 tekeningen te maken, in pen en inkt, als voorstudie voor een linosnede. In die les werd er niets verstaanbaar gezegd over een thema of iets dergelijks. Onze logische veronderstelling was dus dat er dan ook helemaal geen thema was. Enthousiast over deze werkwijze gingen Frodo en ik aan de slag, vervuld van een creativiteit die enkel kan te wijten zijn aan de omgeving en de tijd die we hier krijgen om te verdwalen in onze eigen gedachten. In de volgende les toonde iedereen zijn of haar voorstudies. Stuk voor stuk zagen we landschappen passeren, dus begon er toch een lichte twijfel langs mijn ruggengraat naar boven te kruipen. Dat licht tintellende gevoel bleek volkomen terecht. De docent zij dan ook vol jolijt, “Sorry jongens, ik had het vorige les gezegd, maar kan me niet meer herinneren of dit nu enkel in het Tsjechisch was.”. Conclusie, nu weten we dus wat de opdracht is, en kunnen we er aan beginnen. 8-10 tekeningen van landschappen tegen de volgende week. Maar ik hou er wel leuke beelden aan over in mijn schetsboek!

Ondertussen mag ik ook genieten van het gezelschap van Eline! Mijn pap kwam ook even ‘nen goeiendag’ zeggen, en we hadden een fijne tijd samen. Donderdag en vrijdag staan er nog twee dagen Praag op de planning met Eline, dus kan ik alweer uitkijken naar iets! Ondertussen toon ik haar hier de lokale dingen tussen de lessen door. Ik ben blij om dit met haar te kunnen delen.

Wandelende voeten en het niet zittende gat.

Terwijl de sneeuw het hier nog steeds laat blijken dat hemel en aarde van plaats hebben gewisseld, begint de verandering van uitzicht meer en meer te wennen. Ik ben hier nu intussen een week en vijf dagen en heb al behoorlijk aantal woorden ingeslikt die ik op het gepaste moment kan uitspuwen. Dat help voor mezelf bij het gevoel van hier thuis te zijn. Maar wat daar misschien nog meer bij helpt zijn de mensen die ik hier heb leren kennen, en de goede verbinding met het thuisfront! Om de haverklap neemt er ons een nieuw gezicht bij de arm op het moment dat we wel wat hulp kunnen gebruiken. Misschien hebben we geluk en brengen onze voeten ons altijd op het juiste moment in de richting van die mensen, of misschien is iedereen hier gewoon zo. Ik begin zo stilletjes aan te nijgen naar de tweede optie.

Over mijn voeten gesproken die me naar plekken voeren. Wel die hebben niet bepaald stilgestaan sinds mijn laatste berichtje. Ze brachten me naar de eerste lessen van dit semester. Waar de docenten en studenten ons uiterst vriendelijk ontvingen in een ouder gebouw dat de locale geschiedenis uitstraalt. Maar dit ook vloeiend combineert met hedendaagse kunstzinnige interpretaties van diezelfde geschiedenis. Na wat kleine praatjes in een taal die we beiden niet volledig beheersen, het Engels en stukjes Tsjechisch, ging het gesprek al snel over in een taal die we allemaal beheersten, de taal van de kunst. Zo kregen we in dit bekende ‘dialect’ onze opdrachten voorgeschoteld, en het mag gezegd worden dat deze onmiddellijk tot de verbeelding spraken!

Voor die week bracht een oude trein ons in aparte coupes richting Praag. Het was veel te vroeg, maar gelukkig wiegde het ritmische gekletter van de sporen mij dromenland binnen. Deze twee uur durende treinrit leek voor deze ene keer dan ook een geschenk te zijn uit de hemel. Ondanks een koude die tot in het diepste van mijn lichaam kroop, vond ik de moed om te genieten van alles wat Praag me te beiden had. Ik moet zeggen dat de clichés die over de stad verteld worden, stuk voor stuk waarheid zijn. Het is een adembenemend geheel van machtige en rustig, dromerige romantische architectuur. Soms leek het wel alsof enkel de mensen die er ronddwalen doorheel de eeuwen veranderd zijn. Wel de mensen en McDonald’s misschien.

We besloten om van het uitzicht op de toren van het oude stadhuis, waar ook de Orloj op te zien is, te genieten. Ook al was dat eigenlijk maar een uitvlucht om aan de koude te ontsnappen. Twintig mensen beklauterden de toren op zware houten trappen. Met een ritmisch gekletter van natte schoenen op die houten trappen, dat me aan warme oorden deed denken, en gehijg en gepuf dat diezelfde cadans volgde, gingen we naar boven. Toen ik opnieuw de koude lucht instapte door een oude houten deur die me naar het hoogste punt van de toren leidde. Stokte mijn adem even in mijn keel, neen niet door de koude deze keer. Maar wel door het onvoorstelbaar mooie uitzicht dat zich aan mij presenteerde. Praag lag voor enkele minuten letterlijk aan mijn voeten. Vanuit een vogelperspectief kon ik haar glorie bewonderen. Ik zou hier natuurlijk het volledige bezoek aan Praag kunnen beschrijven maar vind het leuker om te jullie allemaal aan te raden om ooit eens deze kant uit te reizen!

Als men hier aan mij ‘Jak se máš?’ vraagt dan kan ik, niet door een gebrek aan woordenschat, enkel ‘Moc dobře’ antwoorden! Het gaat mij hier dus goed, voor diegenen die niet bepaald tsjechisch spreken!

Nieuw bloed & Het krakende tapijt

De dagen lijken op de nachten net zoals het tempo van het leven, terwijl de zon op en onder is, hier zo op elkaar lijkt. Misschien helpen beide feiten elkaar wel in de hand. Of misschien komt het omdat we nog niet zo heel veel te doen hadden. Hoe het nu juist in elkaar zit is niet helemaal duidelijk, maar wat ik ondertussen wel weet is dat deze plaats na gisteren avond echt als thuis aanvoelt! De oorzaak hiervan is de ‘welcome party’ die georganiseerd werd door alle buddy’s! Het was een feetje waar alle Erasmus studenten en buddy’s aanwezig waren. Een fijne bedoeling dus waar we vele nieuwe mensen hebben leren kennen, uit tal van landen! Terwijl we een spelletje bowling speelden waar de kegels nog steeds een ludiek dansje doen aan touwtje leerden we ook de nationale drank kennen, ‘Kofola’. Of 'den communistische Cola’ zoals we hem na de uitleg noemen. Want dat is het dan ook. Het is een drankje dat door het vroegere communistische regime werd gemaakt, omdat alle westerse dingen toen als ‘slecht’ bestempeld werden. Dus hadden ze een vervanger nodig en dat werd de ‘Kofola’. Het lijkt best wel goed op Cola, met dezelfde basis smaak maar iets minder bruisend en met een zachte anijs nasmaak. Wat zo mogelijk nog leuker is aan het drankje is dat het van de tap komt en geserveerd wordt in een typisch grote bierpul, een tankard zoals ze die in Engeland ook wel noemen. Bovendien kost het drankje maar een kleine euro voor ongeveer één liter drinkgenot. Gebruikelijk kieperen ze er wel wat rum bij, maar dat hoeft gelukkig niet. De avond liep daar stilletjes op zijn einde omdat iedereen plots besliste dat we zeker een club moesten gezien hebben die ‘level’ noemt. Stilletjes aan begaven we ons op weg en onttrok er zich stap na stap een sneeuwwitte snelweg voor ons uit! De eerste sneeuw gaf een machtig schouwspel dat dit deel van de wereld transformeerde, alsof het eigenlijk niet kan bestaan zonder die witte mantel. Na een lange avond/nacht baanden we ons vol pret een weg door de sneeuw naar huis. Voorzichtig vooruit strompelend in de voetsporen van je voorgangers was duidelijk de manier om te weten dat er onder het maagdelijk witte tapijt geen onzichtbaar obstakel verscholen zat.

Eens we ons tussen de warme, bekende muren van ons appartement bevonden, besloten we om deze heel geslaagde avond af te sluiten en een uiltje of zeven te knappen. Want later die dag (intussen was het al de volgende dag) stond er een rondleiding in Hradec Kralové op het programma en dus ook een tweede ontmoeting met enkele buddy’s en mede Erasmusers. Terwijl de koude aan mijn botten knaagde kregen we wat informatie over de stad en waar de leukste plaatsjes zijn om te eten en zo. Terwijl ik in die koude buiten wandel is de geruststellende gedachte van ons appartementje nooit ver weg.

Op het eerste zicht zou je denken dat de mensen, de temperaturen die buiten heersen overnemen in hun omgang met elkaar, maar niets is minder waar. Eens je ze wat begint te kennen ontdooien ze als sneeuw voor de zon. De Tsjechen zijn duidelijk een van de vriendelijkste mensen die ik ooit al heb mogen ontmoeten!

Dobrou noc!

De grote vriendelijke reus

Toen het ochtendlicht me wakker maakte, voelde ik mij hier al ‘thuis’. Hoewel de vogels hier duidelijk een ander deuntje zingen, waarschijnlijk door de intense koude die tot in je botten kruipt. Het zicht dat hier aan mij gepresenteerd wordt begint te wennen nu ik hier mijn weg, en wat mensen begin te kennen. De mensen, daar hebben we vandaag op zitten wachten. Omdat het nog steeds een vraagteken was wie of wat onze huisgenoten zouden zijn. Maar toen was er ineens het langverwachte gekletter van een sleutelbos die zijn weg naar onze voordeur vond, de deur zwaaide met enige flair open, en in het deurgat stond een Tsjech die ons aankeek alsof we hier aan het inbreken waren. Gelukkig waren onze buddy's op dat moment aanwezig om ons alweer een handje te helpen! Bij deze dus opnieuw een bedankje voor onze coole buddy's! Hij wist duidelijk van niets, maar maakte ook nergens een probleem van! Algauw konden we merken dat het echt een fijne kerel is, nadat hij de eerste schok te boven was van twee vreemden in zijn appartement aan te treffen. Al snel doopten we hem de GVR. Die naam heeft hij voornamelijk te wijten aan zijn absurd grote voeten. Niet dat die onmiddellijk in het oog springen, maar er stonden wel een paar of zeven van zijn reuzen schoenen hier, waar we in het toekomen enkele keren over struikelden. De kamerregeling staat dus nog steeds niet helemaal vast. Het blijkt nu dat Frodo eigenlijk in de andere kamer zou moeten slapen, maar onze GVR stelt ons gerust door te zeggen dat de andere huisgenoten daar waarschijnlijk helemaal geen probleem van zullen maken als wij samen zouden blijven op één kamer. Voor ons staat het dus eigenlijk al vast. De kamer die Frodo ‘the white room’ doopte wordt voor de komende drie maanden onze basis van operaties.

Op den eerste dag

De eerste dag verliep behoorlijk volgens schema. We checkten vlot in, zonder alle op voorhand verwachte problemen. Duidelijk wegen ze dus de handbagage niet meer & controleren ze ook geen paspoorten, dat was waarschijnlijk omdat wij er zo vertrouwensvol uitzagen. Korte vlucht, opstijgen dan weer landen waarna we uitstapten in een temperatuur die mijn adem deed stokken alsof er net een emmer koud water over je wordt gekieperd. Frodo had al snel door dat de mensen hier spreken alsof je ze thuis hoort door de luidspreker van 'den carrefour'. Even later, na een treinrit door een dor bruin landschap waaruit alle kleur ontrokken lijkt en ik mezelf afvroeg hoe ze hier in de kunstopleinding dan met kleur zouden omgaan, kwamen we toe in Hradec Králové station, waar onze buddy's ons opwachtte, fijne hulp waarvoor nogmaals dank dames! Die brachten ons naar de 'dorms' wat even tegenviel. 'Een stort' is het beste woord waarmee ik het zou kunnen omschrijven. Het Oostblok gevoel uit oude zwartwit filmpjes viel als een balk boven op ons. Maar we bleven niet bij de pakken zitten en vlogen er onmiddellijk in. Een opkuis, schommel & desinfecteer beurt later viel de balk die eerder op ons viel, van onze schouders. Nu nog de andere huisgenoten ontmoeten en alles zit snor. Ondertussen went de omgeving stukje voor stukje en lijkt hij een rechtreekse kleurinjectie gekregen te hebben.

Korte samenvatting voor de eerste dag (voor wie bovenstaand niet wilt lezen): Alles snor, mits wat kleine aanpassingen! En het aller belangrijkste, het avontuur is begonnen & een pad op de berg is ingeslaan. De berg is trouwens voor diegene die het nog niet wisten een verwijzing naar Frodo's Mount Doom!

Den Tjechlist

De examens zijn gedaan, die periode afgesloten (of toch voor een deeltje). En dan opeens kwam het bessef dat er nog een kleine twee weken waren voor ik het vliegtuig opstapte richting Tjechië voor 3 volle maanden. Een vreemd gevoel om zo een huzaren taak opeens vlak voor je neus te hebben. Maar daar draait het ook om. Het schijnbaar onoverkomelijke van een berg waar je voor staat, durven trotseren. Want eens je aan de beklimming begint wordt hij snel kleiner, en nog sneller zie je al de top om daarna stilletjes omnieuw naar beneden te komen. Wie weet welke paden ik in ga de komende tijd, hopelijk veel nieuwe en onverkende om mezelf tegen te komen en te leren kennen door en met een andere cultuur, om er uit te komen als 'Geert maar dan een beetje anders' of zo. En nu is alles klaar, onderzocht, voorbereid en ingepakt. Of dat durf ik toch soms te denken, zelf al weet ik dat dit onmogelijk is, en sta ik klaar om nog snel een uiltje te knappen en te vertrekken, richting 'ontdekkingen & avontuur'!