Wandelende voeten en het niet zittende gat.

Terwijl de sneeuw het hier nog steeds laat blijken dat hemel en aarde van plaats hebben gewisseld, begint de verandering van uitzicht meer en meer te wennen. Ik ben hier nu intussen een week en vijf dagen en heb al behoorlijk aantal woorden ingeslikt die ik op het gepaste moment kan uitspuwen. Dat help voor mezelf bij het gevoel van hier thuis te zijn. Maar wat daar misschien nog meer bij helpt zijn de mensen die ik hier heb leren kennen, en de goede verbinding met het thuisfront! Om de haverklap neemt er ons een nieuw gezicht bij de arm op het moment dat we wel wat hulp kunnen gebruiken. Misschien hebben we geluk en brengen onze voeten ons altijd op het juiste moment in de richting van die mensen, of misschien is iedereen hier gewoon zo. Ik begin zo stilletjes aan te nijgen naar de tweede optie.

Over mijn voeten gesproken die me naar plekken voeren. Wel die hebben niet bepaald stilgestaan sinds mijn laatste berichtje. Ze brachten me naar de eerste lessen van dit semester. Waar de docenten en studenten ons uiterst vriendelijk ontvingen in een ouder gebouw dat de locale geschiedenis uitstraalt. Maar dit ook vloeiend combineert met hedendaagse kunstzinnige interpretaties van diezelfde geschiedenis. Na wat kleine praatjes in een taal die we beiden niet volledig beheersen, het Engels en stukjes Tsjechisch, ging het gesprek al snel over in een taal die we allemaal beheersten, de taal van de kunst. Zo kregen we in dit bekende ‘dialect’ onze opdrachten voorgeschoteld, en het mag gezegd worden dat deze onmiddellijk tot de verbeelding spraken!

Voor die week bracht een oude trein ons in aparte coupes richting Praag. Het was veel te vroeg, maar gelukkig wiegde het ritmische gekletter van de sporen mij dromenland binnen. Deze twee uur durende treinrit leek voor deze ene keer dan ook een geschenk te zijn uit de hemel. Ondanks een koude die tot in het diepste van mijn lichaam kroop, vond ik de moed om te genieten van alles wat Praag me te beiden had. Ik moet zeggen dat de clichés die over de stad verteld worden, stuk voor stuk waarheid zijn. Het is een adembenemend geheel van machtige en rustig, dromerige romantische architectuur. Soms leek het wel alsof enkel de mensen die er ronddwalen doorheel de eeuwen veranderd zijn. Wel de mensen en McDonald’s misschien.

We besloten om van het uitzicht op de toren van het oude stadhuis, waar ook de Orloj op te zien is, te genieten. Ook al was dat eigenlijk maar een uitvlucht om aan de koude te ontsnappen. Twintig mensen beklauterden de toren op zware houten trappen. Met een ritmisch gekletter van natte schoenen op die houten trappen, dat me aan warme oorden deed denken, en gehijg en gepuf dat diezelfde cadans volgde, gingen we naar boven. Toen ik opnieuw de koude lucht instapte door een oude houten deur die me naar het hoogste punt van de toren leidde. Stokte mijn adem even in mijn keel, neen niet door de koude deze keer. Maar wel door het onvoorstelbaar mooie uitzicht dat zich aan mij presenteerde. Praag lag voor enkele minuten letterlijk aan mijn voeten. Vanuit een vogelperspectief kon ik haar glorie bewonderen. Ik zou hier natuurlijk het volledige bezoek aan Praag kunnen beschrijven maar vind het leuker om te jullie allemaal aan te raden om ooit eens deze kant uit te reizen!

Als men hier aan mij ‘Jak se máš?’ vraagt dan kan ik, niet door een gebrek aan woordenschat, enkel ‘Moc dobře’ antwoorden! Het gaat mij hier dus goed, voor diegenen die niet bepaald tsjechisch spreken!