Toen het ochtendlicht me wakker maakte, voelde ik mij hier
al ‘thuis’. Hoewel de vogels hier duidelijk een ander deuntje zingen,
waarschijnlijk door de intense koude die tot in je botten kruipt. Het zicht dat hier aan mij gepresenteerd wordt
begint te wennen nu ik hier mijn weg, en wat mensen begin te kennen. De mensen,
daar hebben we vandaag op zitten wachten. Omdat het nog steeds een vraagteken
was wie of wat onze huisgenoten zouden zijn. Maar toen was er ineens het
langverwachte gekletter van een sleutelbos die zijn weg naar onze voordeur
vond, de deur zwaaide met enige flair open, en in het deurgat stond een Tsjech die
ons aankeek alsof we hier aan het inbreken waren. Gelukkig waren onze buddy's op dat moment aanwezig om ons alweer een handje te helpen! Bij deze dus opnieuw een bedankje voor onze coole buddy's! Hij wist duidelijk van niets,
maar maakte ook nergens een probleem van! Algauw konden we merken dat het echt
een fijne kerel is, nadat hij de eerste schok te boven was van twee vreemden in
zijn appartement aan te treffen. Al snel doopten we hem de GVR. Die naam heeft
hij voornamelijk te wijten aan zijn absurd grote voeten. Niet dat die
onmiddellijk in het oog springen, maar er stonden wel een paar of zeven van
zijn reuzen schoenen hier, waar we in het toekomen enkele keren over struikelden.
De kamerregeling staat dus nog steeds niet helemaal vast. Het blijkt nu dat
Frodo eigenlijk in de andere kamer zou moeten slapen, maar onze GVR stelt ons
gerust door te zeggen dat de andere huisgenoten daar waarschijnlijk helemaal
geen probleem van zullen maken als wij samen zouden blijven op één kamer. Voor
ons staat het dus eigenlijk al vast. De kamer die Frodo ‘the white room’ doopte
wordt voor de komende drie maanden onze basis van operaties.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten