De dagen lijken op de nachten net zoals het tempo van het
leven, terwijl de zon op en onder is, hier zo op elkaar lijkt. Misschien helpen
beide feiten elkaar wel in de hand. Of misschien komt het omdat we nog niet zo
heel veel te doen hadden. Hoe het nu juist in elkaar zit is niet helemaal
duidelijk, maar wat ik ondertussen wel weet is dat deze plaats na gisteren
avond echt als thuis aanvoelt! De oorzaak hiervan is de ‘welcome party’ die georganiseerd werd door
alle buddy’s! Het was een feetje waar alle Erasmus
studenten en buddy’s aanwezig waren. Een fijne bedoeling dus waar we vele nieuwe
mensen hebben leren kennen, uit tal van landen! Terwijl we een spelletje
bowling speelden waar de kegels nog steeds een ludiek dansje doen aan touwtje
leerden we ook de nationale drank kennen, ‘Kofola’. Of 'den communistische Cola’ zoals we hem na de
uitleg noemen. Want dat is het dan ook. Het is een drankje
dat door het vroegere communistische regime werd gemaakt, omdat alle westerse
dingen toen als ‘slecht’ bestempeld werden. Dus hadden ze een vervanger nodig
en dat werd de ‘Kofola’. Het lijkt best wel goed op Cola, met dezelfde basis
smaak maar iets minder bruisend en met een zachte anijs nasmaak. Wat zo
mogelijk nog leuker is aan het drankje is dat het van de tap komt en geserveerd
wordt in een typisch grote bierpul, een tankard zoals ze die in Engeland ook
wel noemen. Bovendien kost het drankje maar een kleine euro voor ongeveer één liter
drinkgenot. Gebruikelijk kieperen ze er wel wat rum bij, maar dat hoeft
gelukkig niet. De avond liep daar stilletjes op zijn einde omdat iedereen plots
besliste dat we zeker een club moesten gezien hebben die ‘level’ noemt.
Stilletjes aan begaven we ons op weg en onttrok er zich stap na stap een sneeuwwitte
snelweg voor ons uit! De eerste sneeuw gaf een machtig schouwspel dat dit deel
van de wereld transformeerde, alsof het eigenlijk niet kan bestaan zonder die
witte mantel. Na een lange avond/nacht baanden we ons vol pret een weg door de
sneeuw naar huis. Voorzichtig vooruit strompelend in de voetsporen van je
voorgangers was duidelijk de manier om te weten dat er onder het maagdelijk witte
tapijt geen onzichtbaar obstakel verscholen zat.
Eens we ons tussen de warme,
bekende muren van ons appartement bevonden, besloten we om deze heel geslaagde
avond af te sluiten en een uiltje of zeven te knappen. Want later die dag
(intussen was het al de volgende dag) stond er een rondleiding in Hradec
Kralové op het programma en dus ook een tweede ontmoeting met enkele buddy’s en
mede Erasmusers. Terwijl de koude aan mijn botten knaagde kregen we wat
informatie over de stad en waar de leukste plaatsjes zijn om te eten en zo.
Terwijl ik in die koude buiten wandel is de geruststellende gedachte van ons
appartementje nooit ver weg.
Op het eerste zicht zou je denken dat de mensen, de temperaturen die buiten heersen
overnemen in hun omgang met elkaar, maar niets is minder waar. Eens je ze wat
begint te kennen ontdooien ze als sneeuw voor de zon. De Tsjechen zijn
duidelijk een van de vriendelijkste mensen die ik ooit al heb mogen ontmoeten!
Dobrou noc!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten