Als een leeuw in een kooi, geadopteerde familie & de eindmeet

De laatste weken hier in Hradec kralové worden feestelijk toegejuicht door de aanstormende warmte. Alsof dat het besef, dat ons avontuur hier ten einde komt niet genoeg is, zijn de weergoden er duidelijk een missie van gaan maken om echt het onderste uit de kan te halen. Ze soigneren ons met een lekker zwoel zomer weertje waar de temperaturen vrolijk over de 30 graden fladderen. Toen ik dit kleine cijfer op een mooie April dag op een thermometer zag verschijnen ging er plots een rekenmachine diep in mij aan het werk. Na het nodige oplappingswerk van die machine, want die was kennelijk al in een tijd niet meer gebruikt, kwam ik op de uitkomst dat we hier dus een verschil van 50 graden hebben gekend. Toen we hier toekwamen joeg de koude door onze botten tot we spontaan gingen dansen aan ongeveer -20 graden. En nu brengt de zon en deze heerlijke temperaturen niet alleen een glimlach op het gezicht van de mensen hier, maar ook een hoop meer kleur in het landschap dan ik drie maand geleden ooit had durven dromen. Hoe goed de weergoden hier ook voor ons willen zorgen, toch is er het besef dat onze laatste momenten van dit avontuur hier zijn aangebroken. De beslissing om dit alles af te sluiten met een knal was dan ook een logische.

Hoewel er nog enkele dingen zijn die we door een gebrek aan tijd niet kunnen doen, laten we dit niet aan ons hart komen. We zochten dan naar andere fijne dingen om te zien en te doen. Maandag en dinsdag stond er naar goeie gewoonte school op het programma. Voor de eerste keer hadden we de mogelijkheid om een droge naald ets onder te dompelen in een lekker zuur badje. Het is een interessant proces, maar moeilijk om zomaar thuis of in school te doen. De opdracht voor computer grafiek staat zo goed als op punt, in de les gaf de docente nog enkele aanwijzingen voor de volgende en laatste les. Die avond vond Frodo dat er een safari park was aan de zoo in Dvůr Králové, een stadje op ongeveer een halfuur van Hradec Králové. De volgende dag gingen we op pad en verkenden het stadje en de zoo. Tot onze grootte spijt was de safari tocht niet beschikbaar, de regenachtige wolken en sterke wind stak daar een stokje voor.  Met een meer dan gezond aantal kilometers in de voeten en een bijna doods ervaring keerden we huiswaarts. Die bijna doods ervaring was er enkel voor mij, en eigelijk was ik helemaal niet bijna dood. Het verhaal gaat als volgt. Kleine Geert huppelt vrolijk door de zoo wanneer hij plots merkt dat hij nodig naar het toilet moet. Dus ik ga op zoek naar een toilet, uiteindelijk vind ik er eentje. Op de deur stond enkel het icoon van een toilet. Ik open die deur en er staat op ongeveer een twee meter van mij een volwassen leeuw me aan te staren! Mijn overvolle blaas lost bijna spontaan tot ik het glas voor de leeuw zie en de drie mensen die zaten te kijken naar de leeuw in zijn glazen kooi, die mij nu aan het uitlachen zijn. En terecht ook! Maar ter mijn verdediging, ik verwachte helemaal geen plaats waar een leeuw zou zitten. Enkel de saaie binnenkant met twee deuren, een voor mannen en een voor vrouwen. Een normaal toilet zoals ze dat noemen. Het toilet was uiteindelijk in een zijdeur van de plaats waar je de leeuw kon zien.

De volgende ochtend ontwaakten we in een wereld die de koude van drie maand geleden leek willen te verwerken door iedereen omver te blazen met verschrompelende hitte. Frodo en ik besloten dit als een teken van die gozer van hierboven te beschouwen en pakten onze spullen en gingen buiten aan een meertje, op een uit hout gemaakte tafel, wat van ons schoolwerk maken. We hoopten dat het vallen van de avond de warmte zou kunnen wegdrukken, maar merkten dat we eigenlijk blij waren dat dit niet zo was. We maakten dan ook een avond wandeling richting de binnenstad. Het eigenlijke plan was om met een van de schoolmakker naar een optreden te gaan, maar daar waren we iets te laat voor. Dus wandelden we rustig door, gedreven door interessante gespreksonderwerpen en gedachten spinsels. Een mens zou er bij moeten zijn om te geloven wat twee kerels die drie maanden constant met elkaar spenderen niet allemaal verzinnen! De wildste theorieën vliegen in het rond en laat ons eerlijk zijn, ze doen de relativiteitstheorie verbleken tot een slapgekookte spaghetti die zelfs te beschaamd zou zijn om bij het andere vuilnis te gaan zitten. Er is tijdens het uitje bij het meer waar we ons schoolwerk maakte wel iets vreselijk gebeurd. Bij deze vraag ik een minuut stilte voor ‘Wilson’ (voor de niet kenners van de binnenkant van mijn brein, een american football bal van ongeveer 2 maanden oud). Hij heeft zijn laatste zuchtje adem uitgeblazen. En nog vreselijker, niet door de gebruikelijke opening. Maar door een gat, rechtreeks in zijn long! Later kwam ik te weten dat de wetenschappelijke naam hiervoor ‘pneumothorax’ is. Wilson is dus niet meer. Overmand door verdriet besloot ik om hem vrijdag te presenteren aan de ouders waar ik hem van heb ‘geadopteerd’ (lees: winkel in Praag). Die vriendelijke man gaf mij een nieuwe en de oude ook! Wilson leeft dus verder en heeft er een oudere broer bij ‘The Duke’ genaamd! Lang leve de uitbreiding van de familie! Van verdriet naar blijheid in ongeveer 113 Km. Terwijl ik in de bus richting Praag zat betrapte ik mezelf er op dat ik stilletjes afscheid aan het nemen was van het prachtige landschap. Hoe simpele dingen toch kunnen groeien tot ze een stuk van jezelf zijn. Maar ik kwam ook tot het besef dat ik een stukje van mezelf achterlaat, en een groter nieuwer stuk terug meeneem. Niets verloren dus, in tegendeel! En trouwens, als je ergens iets achterlaat, dan ga je er toch gewoon ooit terug om.

Vrijdag veranderde zoals gewoonlijk in zaterdag en de dag was aangebroken waarop we naar Jan Sadílek’s (onze kamergenoot deze afgelopen drie maanden) thuis gingen in Sázava. We werden zo vriendelijk en gastvrij ontvangen in zijn huis dat ik me twee dagen lang, iets wat ongemakkelijk, een koning voelde. Iets na de middag kwamen we toe en er stond al onmiddellijk een heerlijk huisgemaakt maal voor ons klaar! Toen we beseften dat het de eerste keer was in drie maanden dat we ergens in een thuis waren was dat wel vreemd. Alsof opeens het besef kwam van wat je niet mist. Voor mij betekende dat het besef dat ik zeker een familie man ben. Dat wist ik waarschijnlijk wel al, maar op zo een moment waardeer je alles nog meer. We plantten ook voor de eerste keer ons gat, met een goeie ‘ploef’, in een zetel om even naar de televisie te kijken. Die sensatie heb ik niet bepaald gemist, maar het familie gevoel dat er bij komt kijken wel. Jan liet ons zijn stad tot in de details zien en gelukkig lachte de zon ons ook vandaag alweer toe. Een zeer mooi oud klooster dat ontstaan is in 1032 torent boven de stad uit op een heuvel naast de rivier die doorheen de stad stroomt. De stad zelf is een rustig geheel van huizen die langzaam de twee zijden van de heuvels opkruipen die de stad flankeren die op zijn beurt de rivier volgt alsof zij het middelpunt is van hun universum. Ook hier vind je de overblijfselen van het communisme, die nog steeds overeind staan alsof ze de mensen willen herinnen aan hun verleden. De bevolking van de stad gaat echter in tegen die grijze herinnering door de gebouwen te voorzien van een likje vrolijke verf. Misschien om zo het verleden enkel praktisch te benaderen door het nog te gebruiken maar de gevoelens erbij trachten aan de kant te zetten. Dit lijkt hun voor een buitenstaander als mij te lukken, omdat ik enkel felgekleurde gebouwen zie. De eerste dag van ons bezoek eindigde met een heerlijke barbecue met de hele familie van onze gastheer. Hoewel de taal ook hier een barrière vormt om diepgaande, en zelfs minder diepgaande gesprekken, te vormen was het een zeer aangename avond! We dronken en aten tot mijn buik aanvoelde als een rijpe meloen en er waarschijnlijk ook zo uitzag. En zelfs toen wilde ze ons nog voller stoppen, ze hebben ons daar zo in de watten gelegd dat zelfs ik een glaasje rum niet kon weigeren om de familie enigszins de eer aan te doen die ze verdient. De volgende dag stond er een bezoek gepland aan een oud kasteel in de buurt waarna we werden getrakteerd op een heerlijk verfrissende ijscoupe! Met opnieuw gevulde buiken genoten we van een typisch Tsjechische maaltijd, runderlende met roomsaus en brood knoedels. Ik had het al eens gegeten in een restaurant en vond het toen niet al te super. Maar deze keer smaakte het zeker al veel beter. Om alles af te sluiten voor we terug zouden keren naar Hradec Králové werden Frodo en ik nog getrakteerd op een rit achter op de chopper moto’s van de vader en zus van Jan. Heerlijk om op zo een ronkende machine over en langs de heuvels te rijden. De wind raasde me net als het landschap voorbij en voor ik het wist waren we al terug, dat mocht gerust langer geduurd hebben voor mij. We bedankten de hele familie hartelijk en werden met een voorraad cakejes die de moeder van Jan had gemaakt terug de weide wereld ingestuurd. Jan reed met ons terug langs rustige landelijke wegen waar ik opnieuw kon wegdromen.

En zo gaat onze laatste week hier officieel ,en met schitterende gevoelens gepaard, in! De eindmeet is in zicht.