Ver bezoek, zonder getrunt & Overvolle dagen

Zoals elke week op stond maandag en dinsdag  niet veel gepland. Die dagen blijven gereserveerd voor school, maar werden nu tussenin anders ingekleurd door het bezoek van ons moeder, Linds en Eline. Op woensdag, toen er geen schoolse verplichtingen meer waren stond er iets anders op het programma. Een nachttrein zou Eline en mij, in een tijdspanne van ongeveer tien uur, naar Polen, Krakau, voeren. Na een beetje uit te vissen hoe we het zouden aanpakken, beslisten we om de trein van 20u30 te nemen. Met die trein en na maar één overstap, kwamen we aan om 07u16 de volgende dag. Onze hoop was echter dat we dan redelijk uitgeslapen zouden zijn. Mede te danken aan de treinaccommodatie, die dus geen slaap compartimenten bleek te bevatten, kwamen we vermoeider aan dan verwacht. ‘Geen getrunt’ was echter het motto van die dag en met een gezwinde pas die ons enthousiasme reflecteerde gingen we op weg naar de hostel. Het ontvangst was hartelijk en we mochten ons onmiddellijk tegoed doen aan het ontbijt. We vulden onze buikjes in een warme en gezellige omgeving zittend in comfortabele zetels. Hoewel ik hier het woord zittend gebruik, was de werkelijkheid natuurlijk een beetje anders. Hangend, met knikkende bollekes & dicht druppelende oogleden is misschien ene betere uitdrukking. We mochten daar dan ook even uitrusten, sloten de ogen en ontwaakten toen iemand van de kuisploeg ons op kousenvoeten aan het voorzien was van kussens en een dekentje op mij legde. Wat een ontvangst!
We opende onze ogen na een uurtje of twee rustige en uitgeputte slaap. We hadden al wat plannen en zette onszelf dan ook meteen in actie. De hostel lag op wandel afstand van het oude centrum en ook van het museum dat vroeger de fabriek van Oscar Schindler was. Dat was onze eerste stap in de intrigerende geschiedenis van dit land. Het museum was een pareltje op vlak van educatieve & attractieve kwaliteiten. Het ademde bijna de tijdsgeest uit, dat was net wat nodig was want op die manier wordt de omvang van de gebeurtenissen vanaf 1939 duidelijk. Onder de indruk van zowel de inrichting van het museum als de feiten, veel meer van de feiten natuurlijk, kwamen we terug buiten. We voelden dat de treinreis nog steeds in onze kleren zat, en besloten de rest van de dag rustig te spenderen. We aten een lekker maal en besloten om vroeg onder de lakens te kruipen, want de volgende dag stond Auswitch Birkenau op het programma. We wisten beide dat het ambitieus was om onze reis hier zo zwaar te beladen maar er zijn nu eenmaal dingen die je moet zien, voelen, weten.

Vroeg uit de veren om klaar te zijn voor een drukke en zwaar beladen dag, gingen we genieten van een ontbijt. We gaven ons kaartje aan de man van het busje dat ons kwam oppikken en nestelden ons in de kleine zeteltjes. Toen kwam de gigantische grote tour begeleider terug en wist ons te vertellen dat de hostel een fout had gemaakt met de boeking. Jammer en heel onfortuinlijk, maar morgen was er gelukkig nog een dag, dus gingen we terug binnen in de hostel om alles te regelen. Daar werd het woord ‘sorry’ wel ongeveer duizend keer gebruikt, wij vonden het natuurlijk een beetje lastig, maar als alles kon geregeld worden voor morgen was er helemaal geen probleem. Missen is namelijk menselijk. De dag zag er even helemaal anders uit, zo doken we de oude stad in, wat normaal voor morgen gepland was. De oude stad ligt volledig binnen de oude omwalling, die is nu wel grotendeels omgetoverd tot een klein parkje, maar de belangrijkste delen ervan kan je nog zien. Omdat de het Duitse leger hun invasie van Polen goed had voorbereid, zijn de meeste belangrijke gebouwen niet verwoest tijdens de bombardementen die het innemen van de stad vooraf gingen. Hoofdzakelijk omdat ze plannen hadden voor die gebouwen. Dus eigenlijk is het een trieste reden dat we die gebouwen nog in hun glorie kunnen bewonderen. Niet te min, konden we er wel enorm van genieten. Van het oude Wawel kasteel tot de Rynek Główny (grote markt), waar zowat alle oude pracht en praal rond ligt, was genieten ook hier opnieuw het sleutelwoord! Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat als de stad niet zo goed was geweest, het gezelschap dat gat zeker had opgevuld! Maar nu deed het gezelschap enkel nog maar een schep bovenop de belevenis. De dag werd wel een beetje geteisterd door regen, maar dat lieten we niet aan ons hart komen. Na het oude stadscentrum gingen we op weg terug naar de hostel omdat we vlak naast de oude joodse buurt lagen. Daar gingen we langst het joodse museum en oude synagogen die elk oude verhalen leken te vertellen. De dag was compleet en onze voeten hadden er weer enkele kilometers opzitten, dus gingen we rustig iets eten om de dag af te sluiten. Voor we echter de dag volledig konden inruilen voor een stevige nachtrust, was er nog het nieuws over de uitgestelde uitstap. Alle nieuws dat we kregen was goed, dus sloten we da dag daar mee af.

Kathedraal op Wawel kasteel

Oude joodse buurt

Een uurtje en een half in een klein busje, met een chauffeur die er een sport leek van te maken om zo nipt mogelijk voorbij te steken terwijl er een tegenligger aan komt razen, later kwamen we aan in Auswitch 1. Daar wachtte een uiterst vriendelijke gids, die een bewonderenswaardige kennis bezat, ons op. Na een emotionele belevenis die volgde door de feiten die met zeer veel zorg verteld werden, gingen we met het busje naar de site Auswitch Birkenau. Er zijn weinig woorden die kunnen vertellen wat er allemaal door je hoofd gaat wanneer je de schaal van die gebeurtenissen van zo dichtbij voelt. Wat mij het meeste geschokt heeft, naast de rauwe feiten dat er zoveel mensen koelbloedig uitgeroeid zijn als beesten. Is dat er mensen werkelijk rond de tafel hebben gezeten om dat alles logistiek te plannen. Na te denken over hoe ze dat nu best allemaal zouden aanpakken, welke materialen, de treinregelingen, … Die gedachte maakte mij ziek. Het is zeker iets dat iedereen moet weten of zelfs zelf gezien hebben, net omdat het zo onbegrijpelijk en gruwelijk is.

Ook al was de belevenis zo bevreemdend en moeilijk, is het toch vreemd om te zeggen dat het een leuke dag was. De chauffeur was zo vriendelijk om ons aan het station af te zetten waar we na nog iets te eten en een smakelijke koffie te drinken op de trein richting Hradec Kralové stapten. Moe maar uiterst voldaan kwamen we zondag ochtend terug aan. Net op tijd om lekker verder aan het werk te gaan aan mijn grafiek werk. Dat trouwens heel goed gaat, morgen staat werken voor computer grafiek op het programma. Die opdracht staat bijna helemaal op punt en daar heb ik dus gelukkig niet meer veel werk voor. Korte conclusie van de voorbije week luid “Alweer kennis & een mooie ervaring rijker”!