Nen niet zure appel & Tripp’n, city style

De tickets waren geboekt, voor de verlegen prijs van twintig euro heen en terug, richting Bratislava. Alweer een onbekend land voor mij. Dat maakt de bestemming waarschijnlijk des te aantrekkelijker. Bijna als een sappige appel die op het einde van het seizoen nog hangt te blinken aan een tak in de ondergaande zon, waar je net niet bijkan. Wel bij deze appel kon ik wel bij, en het was geen zure om door te bijten, zoveel is zeker.

De reis was vrij simpel, ga naar Praag, neem de bus in Praag en stap een goeie vier uur later af in Bratislava. Zo gezegd, zo gedaan. In het binnen rijden van de stad staken we op een machtig bouwwerk de, zo mogelijk nog machtigere, Donau over. Ook hier was het weer stralend en legde het universum ons niets in de weg. Ik had op dat moment zelfs de gedachte dat ik maar beter snel om het winnende ticketje van de lotto moest vragen, omdat dienne daarboven mij kennelijk ook nen toffe vindt, en ons op onze wenken bediend. Dat deed ik niet om het lot toch niet op z’n staart te trappen. In plaats daarvan gingen we op zoek naar onze hostel, die we niet zo ver van het stadscentrum vonden, even goed verborgen als een lekkere oase in het midden van een bar droge woestijn. Een incheck beurt en een vraag of we neven of zo waren later kregen we de sleutel, en we zagen dat het goed was. Die vraag of we familie waren deed ons wel even nadenken over de effecten van twee maanden bij elkaar zitten. Frodo kwam al snel met de theorie dat een hond ook altijd op zijn baasje lijkt, maar het antwoord laten we in het midden. We stopten wat van de ballast in onze rugzakken in een locker. Ik meen mij zelfs te herinneren dat ik bijna een beetje van mijn overbrubbelend enthousiasme er bij had gestoken, maar die hield ik dan maar bij. Gedreven door de innerlijke gevoelens dat er om elke hoek iets nieuws te ontdekken was dwaalden we het oude stadsgedeelte in. Onmiddellijk dwaalde ik in mijn gedachten de oude geplaveide straten in, in hun glorietijd. Toen ik uit die gedachte kwam ontdekte ik al snel dat het nu nog steeds in zijn glorietijd zit. De oude binnenstad geeft een merkwaardig goed en rustig gevoel waar de schilderachtige straten zeker aan meewerken. De dag kabbelde verder als een rustig stroompje, wij volgende dat stroompje gewillig en gingen mee op het ritme van de stad en het weer. Dat tempo bracht ons bij het kasteel op een kleine heuvel. Rond om rond was er een mooi uitzicht over de stad en de Donau.  Even konden we verdrinken in het perfecte aanzicht van de stad.

 Terwijl de avond viel dwaalden we rustig door de straten en genoten van de stad van op een terrasje. Toen we merkten dat enkel het licht ons verlaten had en niet de warmte, besloten we om een avondmaal te nemen dat was samengesteld uit brood, wat verschillende kazen en een bankje om ons gat op te parkeren. We planden de volgende dag zorgvuldig. Voor we ons hoofdje te rusten legden gingen we naar ‘Novy Most’, de nieuwe brug, waarop een indrukwekkend bouwwerk prijkt dat verdacht veel op een UFO lijkt en ook die naam draagt. Het zicht in het donker was meer dan indrukwekkend!

Dino Park! En de zoo, dat waren de eerste stops op het programma voor deze nieuwe dag. Het weer zat ons mee, en Frodo’s  spirit zat hoog aan een touwtje, als een vlieger, te flapperen! Iedereen die hem een beetje kent weet wel welk effect dino’s op hem hebben! Toen we terug keerden naar de stad, hadden we gepland om naar een exhibitie te gaan van en over Picasso, waar er talloze tijdgenoten hingen. Een mens leert toch elke dag hé!

Ook dit driedagen lange avontuur sloten we af met een schitterend gevoel!