Een vlucht 'Han' style, Stenen giganten en een Gezonde conlusie

Mooie dagen, de tijd gaat hier rustig vooruit. Alsof ze hierboven willen dat ik zeker de tijd neem om van alle aspecten te genieten. De dagen rekken zich extra uit om deze heerlijke tijd in meer zonlicht te laten baden. Kortom alles en iedereen doet op een nonchalante manier zijn uiterste best!

Het weer laat zoals altijd zijn sporen na in het humeur van iedereen. In dit geval hier betekend dit, grote glimlachen, fijne gesprekken & grootse plannen. Zo plande Frodo om in het weekend op een citytrip te gaan met enkele andere Erasmus studenten. Omdat mij ogen de schoonheid van Budapest al hadden mogen ervaren, besloot ik deze reis te passen. Het was Frodo’s eerste vlucht in ‘Han’ style, solo dus. Hij verliet het nest, de warme plaats die we beiden gecreëerd hebben. Fijn! Vlieg jongen vlieg!

Ik had nog een paar plaatsen op mijn verlanglijstje staan. Eentje daarvan was goed voor twee of meer redenen. De plaats heet Adršpach en staat bekend om zijn schitterende zandsteen formaties. Bekend, maar ik was er nog nooit geweest dus besloot ik om een kijkje te gaan nemen. Om zo mezelf even in de stilte van mijn gedachten onder te kunnen dompelen in de natuur. Het was al even geleden dat ik helemaal alleen was geweest. Soms voelt het iets meer alsof je alleen bent als er niemand in de buurt is die je taal spreekt, maar dat telt niet helemaal. Een andere rede was, de rotsen. Logisch, natuurlijk, maar vooral omdat we voor het atelier grafiek nog wat schetsen van en naar de natuur moesten maken. Met een rugzak vol die me voorbereide op wat te komen stond vertok ik vroeg in de ochtend. Opnieuw lachte de zon mij toe en kon ik het niet weerstaan om toch even terug te knipogen naar die grote brandende knul. Een uurtje of twee en een ongewikkelde treinrit later, die verdraaid veel leek op een in elkaar geraakte bol wol, kwam ik aan. De omgeving was zacht heuvelachtig en overal rond om rond schoten er als versteende vingers die nog een keer een koel briesje willen voelen, grote steen formaties van tussen het bos de lucht in. Ik besloot om het park in te trekken. Al snel kwam ik bij een open plaats dat vroeger een zandput was. Nu echter was het een diep meertje dat volledig omringd was door rotsen. Het leek wel alsof dit de plaats was die Caspar Friedrich Davids destijds zo inspireerde om ‘Wanderer’ te schilderen. Het water in het midden was nog bedekt met een klein laagje ijs. Waar het water zichtbaar was zag ik een kleur blauw die ik nog nooit op die manier gezien heb. Het was een doorzichtig ijs blauw water dat op sommige plaatsen de kleur van de rotsen leek te absorberen en dan weer uit te spuwen, om even te wisselen met het groen van de omliggende bomen. Ik was behoorlijk onder de indruk en er gingen wel duizenden ideeën door mijn gedachten dwalen. Op dat moment was er al een deel van mijn kleine uitstap geslaagd. Ik besloot om zo een dertig meter boven de grond op een rots, badend in het zonlicht een middagmaal van brood, kaas, chocolade &gedroogde beef te verorberen. Daarna haalde ik een mondharmonica uit die ik even leende van Frodo. Het was heerlijk om doelloos maar niet gevoelloos muziek, of toch iets dat daar soms op leek, te maken. De geluiden die ik produceerde trachtte ik zoveel mogelijk te laten samenwerken met de omgeving. Tot het moment dat de takken van de bomen en de gigantische stenen gewelven en de zwevende noten in mijn hoofd een sierlijke dans ondernomen. Natuurlijk bewogen die stenen gewelven zich zelfs in mijn gedachten niet bepaald gracieus, maar toch zeer efficiënt.

Ik zette mijn tocht verder en klom en daalde ettelijke keren een mooie afstand langs slibberige, met sneeuw bedekte, paden. Na nog een uur of vier te genieten van de figuren die ik voor me zag verschijnen in de rotsen, kwam ik bij een heel dunne doorgang tussen twee rotsen. Ik kon er net gewoon doorwandelen, maar de weg helde stijl naar beneden en was opnieuw bedekt met de slibberige samenstelling van smeltend en bevroren ijs. De enige optie die ik had om niet als een skiër naar beneden de stormen was als dit begon mijn hele lichaam te draaien en mezelf zo even klem te steken tussen de twee smalle rotswanden. Toen ik halfweg was hoorde ik een vreemd geluid. Het galmde zachtjes tegen de rotswanden en zo bereikte de melodie, want at was het duidelijk, mijn oren. Ik bleef even op de gevaarlijke ondergrond staan en duwde mijn gehoor verder en verder. Ik kreeg er kop nog staart aan, voor de laatste drie uur had ik geen levende ziel gezien. Ik besloot me even geen vragen te stellen bij deze feeërieke plottwist en daalde verder af. Van tussen de donkere wanden komend waar zelfs je adem soms eens stem lijkt, kwam ik op een met zonlicht vervulde open plek die langst alle kanten geflankeerd werd door hoge rotsen. In met midden, langst een draaiend pad stond een man, of was het nu toch een elf, te spelen op een groot en duidelijk zelf gemaakt houten blaasinstrument. Hij stond, van waar ik hem toen zag, als een silhouet tegen een majestueuze rots. In die rots was er als bij toeval een gigantische deur, ongeveer een zeven meter hoog en twee breed was het een zwart gat. Dat me zonder enige twijfel een andere dimensie in zou katapulteren als ik er helemaal zou zijn in geweest. Ik besloot echter om er niet in te gaan, nu kan ik mijn hele leven fantaseren over wat er zich daar bevond. Ik praatte even met de man die het houten blaasinstrument bespeelde, Petr, over deze magische plek en hij nodigde mij vriendelijk uit om eens met hem deze mastodonten de beklimmen.

Ik baande me een weg uit het labyrint en kwam opnieuw op de openvlaktes tussen de bossen. Ik had nog even tijd voor de trein mij terug mee huiswaarts zou nemen en besloot om die tijd te spenderen tegen een boom in het warme zonlicht. Een  rustgevende  en dus geslaagde dag, waarin ik even met mezelf heb kunnen overleggen (doet altijd eens goed), is de gezonde conclusie die ik toen trok. Zelden had ik zo kunnen genieten van een uitstap die ik maakte voor school. Of misschien ligt het er aan dat ik in een vreemd land was met schitterend weer, en dat mijn avontuurlijk hartje zich daar tegoed aan deed. Hoe dan ook, Tsjechië is en blijft een prachtig land.

Opgestapelde verlangens & een hoogtepunt in verschillende vormen.

De dag was voor de eerste twee uren gepland. De rest was een opeenstapeling van verlangens, hoop en dromen die onze tocht op voorhand al een kleur gaven. Het idee waar we sinds het vorige blog berichtje op gebroed hadden had zijn definitieve vorm aangenomen.

De hemel gaf ons vroeg in de ochtend zijn zegen, door de zon lachend op ons neer te laten dalen. Zo vertokken we, zonder ook maar de geringste zorg dat onze dag anders zou uitdraaien dan gepland. Een hobbelige treinrit bracht ons niet van stuk, we stapten uit, keken rond en beslisten een kant uit te gaan. Een weg inslaan, niet weten waar hij ons zou brengen. In veel gevallen is dat een simpele metafoor voor het leven en onvoorstelbaar cliché. Maar laat me even eerlijk zijn, en op voorhand zeggen, dit word een blog bericht vol clichés & deze moest gemaakt worden! Die weg bracht ons na ongeveer twee uur wandelen, door idyllische taferelen, naar de top van een heuvel die de Ardennen beschaamd  zou doen verbleken. Het uitzicht was er schitterend! Onze mond viel open, en als bij donderslag werd er een glimlach op ons gezicht getoverd. De zon trachtte ondertussen om op zijn hoogste punt te komen. Wij wandeleden verder het pad af tot er, in een met sneeuw wit tapijt bedekt veld, een jagershut opdoemde. Na even kort beraadslagen en de omgeving te kijken waar die hut in stond, beslisten we om een kijkje te gaan nemen. We zochten namelijk een plaats om onze buiken te vullen met het simpele, maar zo heerlijke maal dat we mee hadden. Brood, kaas, gedroogde beef & chocolade, maar vooral de sfeer en het gevoel zouden onze honger stillen. Voorzichtig onze voeten voortbewegend op het witte tapijt van zo een 30 centimeter dik, baanden we ons een weg naar die groene jagershut. Een schamele ladder van vier meter nam ons letterlijk en figuurlijk mee de hoogte in. Terwijl we onze schoenen lieten drogen in de warme middagzon die ons al de hele dag verwende, aten we ons middagmaal en het uitzicht rustig en vervuld van de stilte op. Zonder een woord tegen elkaar te zeggen was ons avontuur daar en dan al volledig geslaagd.

We verlieten de jagers hut, die we nu al tot ‘The magic hut’ gedoopt hebben. De weg die voor ons lag vervaagde snel tot een half uitgegraven greppel in een dikke laag sneeuw, maar dat schrok ons niet af. De dag was nog maar goed begonnen, en we hadden niet het gevoel dat hij snel zou stoppen. Dus gingen we door. Het bos werd donkerder, alsof er iemand achter de bomen naar je zat te kijken en met een dimmer het licht regelde. Het enige geluid was het geruis van de wind die met de blaadjes speelt, onze doffe voetstappen en een eindeloos uitgestrekte rustige stilte. We baanden ons een weg door het dikste deel van het bos waar zelfs de herten voor ons uit liepen. Na een tijd begon de sneeuw te smelten, en het tapijt dat deze hele tijd onze gids was geweest vervaagde zachtjes. Het enige dat overbleef was een drassig restant van deze ooit majestueuze gids. Wij staakten onze tocht niet en gingen verder, alsof we waadde door het bos van onze gedachten en nog even verder wilden gaan om enkele takken wat bij te trimmen. Het pad was ons nu volledig bijster geraakt en om een helling makkelijker te trotseren namen we een oude stok, van op de grond. Met vernieuwde energie zette we door en kwamen we plotseling in een dorpje aan. De verassing was zo compleet dat een vergelijking, met twee verwilderde kinderen die zijn opgegroeid bij wolven en dan plots in de samenleving komen, niet veraf is & toch weer heel vergezocht lijkt. Die simpele ironie is dan weer een teken van wat er die dag nog volgde.

We verkenden snel het stadje, en omdat we nog behoorlijk wat tijd hadden voor de trein richting huis vertrok, schoten er een aantal gedachten als pijlen door ons hoofd. Het eerste was dat we in dit stadje misschien een slaapplaats konden zoeken, om dan de volgende dag verder door te wandelen naar Polen. Want duidelijk waren we nu niet ver meer verwijdert van de grens met Polen. Op dat moment stonden we in een verlaten, houten, buskotje. Ik was even dromerig aan het kijken naar de bustrajecten en merkte toevallig een bus op die richting het stadje Pec pod Sněžkou ging. Dit stadje, lag zoals ik wist, aan de voet van de hoogste berg in Tjechië. De mastodont die we van op de heuvel in Hradec Kralové habben bewondert en die door onze dromen spookte. De beslissing was er al voor de gedachte zich nog maar half had gevormd in de rokerige vorm van onze gedachten. Na even uit te puffen op een bankje, en onze krachten wat te aan te sterken door wat te eten en te drinken,kwam de bus er vlotjes aan.

Alsof we de pijl waren die zo even nog door ons hoofd spookte als een gedachte, schoten we nu vooruit! Als we in onze opzet zouden slagen zouden we voor eens en voor altijd zowel onze grenzen verleggen als die van wat je op een dag kan bereiken. We kwamen aan in Pec pod Sněžkou, met onze trekrugzak, door modder bezette broeken en bezwete wandel lichaam. Nodeloos om te zeggen, maar we vielen met ons uiterlijk een beetje uit de boot in dit ski oord. Al snel baanden we ons met de zon in de rug een weg naar ons doel. Niets of niemand zou ons nu nog kunnen tegenhouden om het onmogelijke op een dag te bereiken. En zo ging het dat we, in steen oude stoeltjes die aan een stalen kabel volledig overgegeven zijn aan de genade van de wind, na een tocht van dertig minuten het hoogtepunt van onze reis en de berg hadden bereikt! Ik tracht nu al even om dit alles te beschrijven in woorden, maar duidelijk zullen die nooit voldoende eer kunnen doen aan wat we toen zagen en voelden. Het was werkelijk onbeschrijfelijk, niet enkel daarboven staan op 1602 meter hoogte, maar ook en zeker het gevoel van de hele dag. Het gevoel dat ons hier naartoe had geleid & het gevoel dat we er aan over zouden houden. We hebben echt het onderste uit de kan gehaald, alsof de dag een natte dweil was die we uitwrongen en pas mocht stoppen met werken wanneer wij dat besliste. Voor even hadden we schijnbaar alles in de hand. We gingen naar beneden met een ‘behoorlijk goed gevoel’, om toch maar het understatement van het jaar te gebruiken in deze tekst.

Om de kerst op de kers op de taart te zetten, blijkt na verder onderzoek dat de top van de Sněžka in Polen ligt! Ik zou werkelijk niets willen veranderen aan deze dag, hoewel hij niet gepland was zou hij nooit beter kunnen zijn verlopen!

De snuiter hierboven, een konijn dat een hert wou zijn & het Berg paradigma

God of hoe je die snuiter daarboven ook noemt, heeft duidelijk ook zin om iets aan zijn kleurtje te doen. Want de laatste tijd overlaad hij ons hier met stralend weer, waardoor je ook zou durven denken dat hij de zon, met een touwtje er om heen gebonden, wat dichterbij heeft getrokken. Hoe het ook gebeurt, God of Frank (Deboosere) mag het weten, eigenlijk doet het er niet zo veel toe. Het fijnste is dat iedereen er hier van kan genieten.

En genieten hebben ook wij gedaan! Sinds mijn kleine wandeling zijn we gaan denken wat Hradec Kralové nog voor ons te bieden heeft qua natuur en uitzichten. Met die gedachte, en natuurlijk een overdreven onrealistisch beeld dat lijkt op werken van Caspar Friedrich Davidsin ons hoofd, gingen we opnieuw op stap. Dit keer volgden we een route die Frodo enkele dagen ervoor had gevolgd. Onze ongeveer dertien kilometer lange weg voerde ons langs idylische meertjes, lang uitgestrekte velden, een schitterende boom & voetsporen en een glip van een hert. Of was dat een konijn?

Twee kereld in één boom. Geen levende ziel in de buurt. Hoe in gods naam is deze foto dan genomen? Wel, lang leve de zelftimer en een halve aap als vriend. (Disclaimer: Halve aap is volledig positief bedoelt en duid enkel op positieve klim eigenschappen van de heer Frodo Mahieu.)

Soit dat deed er niet zo veel toe, het was heerlijk! Op de terugweg hadden we gepland om langs de plaats te gaan waar het uitzicht over Hradec Kralové zo adembenemend is. Alleen dit keer deden we er een schepje bovenop. We zouden er blijven tot het donker was en genieten van de schittering van de sterren en misschien nog meer van de fonkelende sterren die leken neergedaald te zijn in de stad. Die fonkelende sterren waren natuurlijk de zacht schemerende lichten van de duizenden huizen, flat, lantarenpalen of auto’s. Maar voor het donker werd, toen we op de rand van de wereld stonden en uitkeken over de stad zij Frodo plots, “Geert, kijk daar in de verte. Zie je die bergen? Die met sneeuw bedekte bergen? Haha, daar wil ik staan!” Er viel een korte stilte. Even bleven we allebei staren naar die bergen, alsof hij een onoverwinnelijke aantrekkingskracht op ons uitoefenden. We keken zijdelings naar elkaar en gaven een kort, bijna niet te merken knikje. Alsof we in de stilte van onze woorden exact hetzelfde dachten. Er was zojuist, bij ons beiden op het zelfde moment, een idee geboren in de stilte van onze conversatie dat zonder woorden verder broeide en ons niet meer kon loslaten. De missie luidde, zoek hem en ga er zo dichtmogelijk naartoe!

De raad van een godin, voet voor voet & lang vervlogen tijden

‘Just do it’, zo luidt de slogan van een welbekende multinational! Met die wijze raad, mij rechtreeks via het wonder van het internet (en het andere wonder dat Eline heet) in mijn oorkanalen geduwd, staat er de komende tijd veel op de planning! Om een tipje van de sluier op te lichten kan ik jullie al vertellen dat het over reizen gaat! Meerbepaald richting Duitsland, Polen, Slowakije & nog enkele inheemse bestemmingen.

Deze week ging het echter wat rustiger aan, een beetje zoals een oud kevertje dat tuffend en puffend zijn weg zoekt naar het volgende naftstation. Om daar even lekker te genieten van een goeie scheut benzine. Ik wou ook echter niet de hele week op mijn gat zitten, dus besliste ik om die dan maar te verheffen.

Toen de weergoden zich hier opnieuw van hun beste kant lieten zien en Hradec Kralové onderdoopten met de eerste zonnestralen die ook echt warmte af gaven, besloot ik om mijn voeten in gang te zetten. Ik had nog de helft van wat deze stad mij te bieden heeft niet gezien. En met dat sprankeltje wijsheid besloot ik om eventjes lukraak een wandeling te maken. Dat partijtje voetje voor voetje zetten bracht mij, langst losjes bebladerde bomen die zichtbaar aan het genieten waren van hun fotosynthese, uiteindelijk naar een heuvel. Van op die heuvel onttrok zich een machtig schouwspel voor me. In een heel mooi uitzicht over heel Hradec, waar het wel leek alsof de bomen en natuur een sierlijke overeenkomst hadden gesloten met de andere (stenen) giganten. Natuur en bebouwing losten elkaar op een zo  natuurlijke manier af, dat ik me begon af te vragen of dat wel gepland kan zijn. De restanten van een lang vervlogen regime en industriële bedrijvigheid stonden van op die heuvel in een veel minder schel contrast.

Later deze week, lees Zondag, ben ik een prachtig kasteel gaan bezoeken. Het gaat hier om het sprookjesachtige Karlštejn. Na een treinrit, over hobbelige sporen & door verlaten stationnetjes waar alles nog manueel lijkt bediend te worden, kom je in het dorpje aan dat na het bouwen van het kasteel ook Karlštejn genoemd wordt. Met de onvoorstelbaar interessante historische feiten van het kasteel zal ik jullie niet lastig vallen. Wat ik wel wil zeggen is dat mij jonge jongens hartje zicht goed heeft kunnen laten gaan! In gedachten kon je, je makkelijk voorstellen hoe het er vroeger zou geweest zijn. Het hoogtepunt in mijn met fantasie gevulde brein, was de schedel van de draak die vermoord is door Saint George. Geloof wat ge zelf wilt en haal er ergens wijsheid uit mensen! Das de boodschap die ik nog aan u wil meegeven voor het slapengaan, eten, douchen of wat je na het lezen hiervan ook ging doen.

Een allusie op een spinnewiel, ijs en consoorten en bleiten maar dan anders.

Na een nachtrust die zelfs doornroosje zou doen blozen stond ik enkele dagen geleden als een nieuw man op. Vol moed en met de gedachte van het heerlijke weer, waar we hier de laaste dagen van hebben kunnen genieten, keek ik uit het raam. Enkel maar om figuurlijk uit mijn sokken geblazen te worden, figuurlijk want ik slaap natuurlijk niet met sokken. De wereld was hier opnieuw bedekt met een fijn wit tapijt. Mijn dromen van een fit en gezond lichaam door even een balletje te gaan smijten spatte dan ook uit elkaar zoals rijpe kersen dat onder je schoenen durven doen wanneer je daar toevallig op stapt.

Maar geen nood en niet getreurd want die zelfde dag, toen ik al terug begon te genieten van de koude die m’n botten deed kraken, rinkelde onze oren bij het horen van het voor ons magische woord ‘ijshockey’. Dezelfde zoetgezalfde stem die dit zij wist ons ook te vertellen dat er die avond een wedstrijd was. Frodo’s blik kruiste de mijne, onze ogen grepen elkaar op een volkomen niet romantische manier vast, en we herkenden bij elkaar een jongensachtige deugnieterij. Vanaf het moment dat we hier waren aangekomen hadden we een klein en simpel doel. ‘Burger jezelf in & supporter voor je eigen hockey team’. Zo gezegd zo gedaan en zonder er verder woorden aan vuil te maken was deze missie gekend, vind en koop een ticket voor de wedstrijd Hradec Králové – Jihlava. Een ticket en een goed en episch gevoel, heb je hier in Hradec Králové al voor 2,50 euro. Het ticketje wist ons ook te vertellen dat het om een play-off mach ging. Das te beter dachten we!

In een stadion dat ons deed denken aan het typisch Amerikaanse beeld van de sport zochten we een zitplaats. Door ons voordien even te verdiepen in basisregels en ons nieuwe geadopteerde team, wisten we waar we ons gat konden parkeren. Een zakje popcorn zorgde voor het kersje op de taart. Tussen een zee van supporters kon je van ver waarschijnlijk de twee buitenlanders enkel herkennen door het ontbreken van een ‘jersey’ van het team. Vol spanning die mij enkele vingernagels kostte, zaten we samen met de andere honderden supporters te wachten tot het eerste doelpunt gescoord zou worden. Met een simpele elegantie, die me aan een kat deed denken die door het  lange gras zijn prooi besluipt en vangt, scoorde ons team het eerste van zijn drie punten. Als één man sprong de volledige supporters groep recht en juichte het team naast de andere goden in! Pas op dat moment kwam het besef dat ik al de hele tijd geen Belg meer was! Voor het eerst was ik vergeten dat ik hier een ‘buitenstaander’ ben! Ons team won met 3-0 en terwijl we ons door een zee van mensen een weg naar huis baanden, hoorden we steeds stiller wordend op de achtergrond de vreugde kreten en slogans van de overwinnaars.

Wenen wenen wenen! Neen ik ben niet opeens vermand door de een of andere emotie! Maar ben wel net terug van een weekend in, je raad het nooit … Wenen! Ik was begin vorige week beginnen denken dat mijn tijd hier spijtig genoeg al begint te korten. Dus actie was de boodschap! Ik plande om één dan naar Brno te gaan om daarna door te reizen naar Wenen. Omdat je hier zo goedkoop kan reizen met de bus en trein dat het een misdaad zou zijn om daar geen gebruik van te maken! Net toen het plan in mijn hoofd concreet begon te worden, was ik aan het praten met enkele Turkse mede Erasmusers. Zij stonden op het punt om een weekend Wenen te boeken, dus dacht ik, waarom niet. Hoe meer zielen hoe meer vreugde. Opnieuw zo gezegd zo gedaan, ik kocht een ticket richting Wenen. Het was zaterdag ochtend, zelfs het uur schrijven waarop we vertrokken is een schande, maar niet erg gezien het vooruitzicht. Een kleine vijf en een half uur later proefde de zolen van mijn schoenen hun eerste hapjes van de bodem van Wenen en dus Oostenrijk. Het mag bij deze gezegd worden dat mijn schoenen de voorbije dagen een ferme maaltijd hebben gekregen en het zeer lekker vonden!

Wenen is echt een magische stad en in gedachten zag ik bij elke stap de grandeur van toen en nu. Alsof heden en verleden zich in een waas van gedachten door elkaar weefden, en ik tussen de rook die zij achterlieten mijn weg kon banen. De twee dagen waren meer dan goed gevuld en we stonden nooit stil maar genieten was wel een sleutelwoord! Daardoor leek het alsof vadertje tijd het ook zo naar zijn zin had dat hij even met de klok ging spelen en zo de tijd een stuk vooruit zapte. In een mum van tijd stond ik weer thuis in Hradec Králové. Zelfs een beetje vroeger dan gepland, want als ik de mijn origineel plan zou gevold hebben om de bus van 19u40 te nemen. Dan zou ik eerst twee tot drie uur in Brno moeten wachten op een trein naar het ‘schakelstation’ om dan daar maar een trein naar Hradec te hebben om 4u45. Ik koos voor een andere optie en racete naar de vertrekplaats om te zien of er nog een plaatsje mee te pikken viel op een bus vroeger. Geluk stond, hoewel ik volkomen alleen was, aan mijn zijde want op het laatste moment wist de chauffeur mij te vertellen dat ik er nog bij kon. En enkele uren later wordt is iets wat je op dat moment meemaakt een herinnering die je voor de rest van je leven meedraagt en zo een deel van jezelf wordt. Moest ik de herinneringen die ik hier al heb mogen maken in een zakje moeten steken, dan kan ik momenteel zeggen dat ik hoop dat het zakje groot genoeg zal zijn. Want als alles hier even goed blijft zal hij snel overlopen.

Wanneer de sterren wandelen en de rekker op springen staat.

Het leven staat hier even stil als de aarde in zijn onvermoeibare baan om de zon. Ook zo gaat het leven hier onvermoeibaar verder, en doen de plaatselijke kennissen de klok rond hun best om ons nieuwe dingen te laten zien en ervaren.

 Nu ongeveer een weekje geleden stond het jaarlijkse bal van de Universiteit op het programma. Je zou kunnen zeggen dat dit bal de zon is waarrond de wereld van de studenten hier draait! Laat het je daarom niet verbazen dat alle aanwezigen zich voor de gelegenheid als echte sterren hadden verkleed om het contrast wat te verkleinen. Wij, als een deel van ons inburgeringproject, deden dat natuurlijk ook met volle overgave! Niet echt wetend wat te verwachten klauterden we een bus in volgestouwd met plaatselijke sterren in maatpak of galakleed. Na een ritje door de stad en wat gratis sightseeing in het maanlicht, kwamen we aan op de locatie van het bal. Een hoopje volk stond buiten te wachten om naar binnen te gaan en hun jassen, mantels die de extra glamour tot toen angstvallig verborgen hielden eindelijk ten toon te spreiden. Eens binnen kwamen we al snel te weten dat het hier niet om een kleinschalig bal gaat zoals we dat kennen in België. Maar dat het eerder iets weg had van de grandeur van een ‘Promnight’ in een typisch Amerikaanse film. Er waren vier zalen, elk groter dan de gemiddelde fuifzaal in België, waarin telkens een live band een ander type muziek speelden. Er was een ‘Rock room’, ‘Disco room’, ‘Main room’ met muziek gepast voor alle klassieke dansen en een ‘Jazz room’. Die laatste was natuurlijk vanaf het begin de gedoodverfde favoriet. Het mag bij deze ook gezegd worden dat hij zijn reputatie staande heeft kunnen houden, en ons een avond heeft kunnen entertainen in een puike sfeer. De algemene sfeer die je op het bal inademde was fantastisch, en zo verschillende het moment dat je van de ene ‘room’ naar de andere ging. Toen we een kijkje gingen nemen in de ‘Main room’ stond iedereen tot mijn verbazing en met een vlotheid die tot mijn Disney-achtige verbeelding sprak de klassieke dansen mee te huppelen. Ik waagde mij dan ook maar in het heetst van de strijd, en plasseerde een Walske en nog iets waar ik geen idee meer van heb wat het was. En het mag gezegd worden, ook al is het door mezelf, dat dit mij nog net lukte. Dus Eline hou je vast aan de takken van de bomen, want als ik terug thuis ben gaan ook wij danskes plasseren.

De avond ging verder en Frodo en ik hadden een heerlijke tijd. Wat ik vooral zo fijn vond was dat alles leek te verlopen alsof iemand er in Photoshop een oude foto filter had overgelegd, en wij zo in voor even in een andere wereld en tijd waren beland.

Foto gestolen van Frodo's blog

Om verder te gaan met ander baanbrekend nieuws, Frodo en ik zijn beginnen sporten. Jawel dames en heren, u hoort het goed, glijd gerust even van uwen stoel, dat zou ik ook doen! We besloten een basketball te kopen, want voor ons appartement hebben we een speelveldje. Wat het mij tot nu toe heeft opgeleverd is de mogelijkheid om niet meer deftig te kunnen wandelen. Mij spieren lijken wel gemaakt te zijn van oude rekkertjes, die op elk moment de neiging hebben om te kunnen scheuren bij de minste beweging. Maar we maakten voor ons zelf de belofte om als echte atleten terug te komen! Omdat we ons allemaal nu toch in de sport sfeer bevinden heb ik het blije nieuws te melden van een nieuwe geboorte! Het was een avontuurlijke bevalling in een buitenwijk van Praag, na een behoorlijke tramrit in steeds vreemder uitziende buurten. Maar we hebben de kleine uiteindelijk ‘Wilson’ gedoopt! Het gaat hier om een American football bal, die ons zal helpen nog sportiever te worden!