Een allusie op een spinnewiel, ijs en consoorten en bleiten maar dan anders.

Na een nachtrust die zelfs doornroosje zou doen blozen stond ik enkele dagen geleden als een nieuw man op. Vol moed en met de gedachte van het heerlijke weer, waar we hier de laaste dagen van hebben kunnen genieten, keek ik uit het raam. Enkel maar om figuurlijk uit mijn sokken geblazen te worden, figuurlijk want ik slaap natuurlijk niet met sokken. De wereld was hier opnieuw bedekt met een fijn wit tapijt. Mijn dromen van een fit en gezond lichaam door even een balletje te gaan smijten spatte dan ook uit elkaar zoals rijpe kersen dat onder je schoenen durven doen wanneer je daar toevallig op stapt.

Maar geen nood en niet getreurd want die zelfde dag, toen ik al terug begon te genieten van de koude die m’n botten deed kraken, rinkelde onze oren bij het horen van het voor ons magische woord ‘ijshockey’. Dezelfde zoetgezalfde stem die dit zij wist ons ook te vertellen dat er die avond een wedstrijd was. Frodo’s blik kruiste de mijne, onze ogen grepen elkaar op een volkomen niet romantische manier vast, en we herkenden bij elkaar een jongensachtige deugnieterij. Vanaf het moment dat we hier waren aangekomen hadden we een klein en simpel doel. ‘Burger jezelf in & supporter voor je eigen hockey team’. Zo gezegd zo gedaan en zonder er verder woorden aan vuil te maken was deze missie gekend, vind en koop een ticket voor de wedstrijd Hradec Králové – Jihlava. Een ticket en een goed en episch gevoel, heb je hier in Hradec Králové al voor 2,50 euro. Het ticketje wist ons ook te vertellen dat het om een play-off mach ging. Das te beter dachten we!

In een stadion dat ons deed denken aan het typisch Amerikaanse beeld van de sport zochten we een zitplaats. Door ons voordien even te verdiepen in basisregels en ons nieuwe geadopteerde team, wisten we waar we ons gat konden parkeren. Een zakje popcorn zorgde voor het kersje op de taart. Tussen een zee van supporters kon je van ver waarschijnlijk de twee buitenlanders enkel herkennen door het ontbreken van een ‘jersey’ van het team. Vol spanning die mij enkele vingernagels kostte, zaten we samen met de andere honderden supporters te wachten tot het eerste doelpunt gescoord zou worden. Met een simpele elegantie, die me aan een kat deed denken die door het  lange gras zijn prooi besluipt en vangt, scoorde ons team het eerste van zijn drie punten. Als één man sprong de volledige supporters groep recht en juichte het team naast de andere goden in! Pas op dat moment kwam het besef dat ik al de hele tijd geen Belg meer was! Voor het eerst was ik vergeten dat ik hier een ‘buitenstaander’ ben! Ons team won met 3-0 en terwijl we ons door een zee van mensen een weg naar huis baanden, hoorden we steeds stiller wordend op de achtergrond de vreugde kreten en slogans van de overwinnaars.

Wenen wenen wenen! Neen ik ben niet opeens vermand door de een of andere emotie! Maar ben wel net terug van een weekend in, je raad het nooit … Wenen! Ik was begin vorige week beginnen denken dat mijn tijd hier spijtig genoeg al begint te korten. Dus actie was de boodschap! Ik plande om één dan naar Brno te gaan om daarna door te reizen naar Wenen. Omdat je hier zo goedkoop kan reizen met de bus en trein dat het een misdaad zou zijn om daar geen gebruik van te maken! Net toen het plan in mijn hoofd concreet begon te worden, was ik aan het praten met enkele Turkse mede Erasmusers. Zij stonden op het punt om een weekend Wenen te boeken, dus dacht ik, waarom niet. Hoe meer zielen hoe meer vreugde. Opnieuw zo gezegd zo gedaan, ik kocht een ticket richting Wenen. Het was zaterdag ochtend, zelfs het uur schrijven waarop we vertrokken is een schande, maar niet erg gezien het vooruitzicht. Een kleine vijf en een half uur later proefde de zolen van mijn schoenen hun eerste hapjes van de bodem van Wenen en dus Oostenrijk. Het mag bij deze gezegd worden dat mijn schoenen de voorbije dagen een ferme maaltijd hebben gekregen en het zeer lekker vonden!

Wenen is echt een magische stad en in gedachten zag ik bij elke stap de grandeur van toen en nu. Alsof heden en verleden zich in een waas van gedachten door elkaar weefden, en ik tussen de rook die zij achterlieten mijn weg kon banen. De twee dagen waren meer dan goed gevuld en we stonden nooit stil maar genieten was wel een sleutelwoord! Daardoor leek het alsof vadertje tijd het ook zo naar zijn zin had dat hij even met de klok ging spelen en zo de tijd een stuk vooruit zapte. In een mum van tijd stond ik weer thuis in Hradec Králové. Zelfs een beetje vroeger dan gepland, want als ik de mijn origineel plan zou gevold hebben om de bus van 19u40 te nemen. Dan zou ik eerst twee tot drie uur in Brno moeten wachten op een trein naar het ‘schakelstation’ om dan daar maar een trein naar Hradec te hebben om 4u45. Ik koos voor een andere optie en racete naar de vertrekplaats om te zien of er nog een plaatsje mee te pikken viel op een bus vroeger. Geluk stond, hoewel ik volkomen alleen was, aan mijn zijde want op het laatste moment wist de chauffeur mij te vertellen dat ik er nog bij kon. En enkele uren later wordt is iets wat je op dat moment meemaakt een herinnering die je voor de rest van je leven meedraagt en zo een deel van jezelf wordt. Moest ik de herinneringen die ik hier al heb mogen maken in een zakje moeten steken, dan kan ik momenteel zeggen dat ik hoop dat het zakje groot genoeg zal zijn. Want als alles hier even goed blijft zal hij snel overlopen.