De snuiter hierboven, een konijn dat een hert wou zijn & het Berg paradigma

God of hoe je die snuiter daarboven ook noemt, heeft duidelijk ook zin om iets aan zijn kleurtje te doen. Want de laatste tijd overlaad hij ons hier met stralend weer, waardoor je ook zou durven denken dat hij de zon, met een touwtje er om heen gebonden, wat dichterbij heeft getrokken. Hoe het ook gebeurt, God of Frank (Deboosere) mag het weten, eigenlijk doet het er niet zo veel toe. Het fijnste is dat iedereen er hier van kan genieten.

En genieten hebben ook wij gedaan! Sinds mijn kleine wandeling zijn we gaan denken wat Hradec Kralové nog voor ons te bieden heeft qua natuur en uitzichten. Met die gedachte, en natuurlijk een overdreven onrealistisch beeld dat lijkt op werken van Caspar Friedrich Davidsin ons hoofd, gingen we opnieuw op stap. Dit keer volgden we een route die Frodo enkele dagen ervoor had gevolgd. Onze ongeveer dertien kilometer lange weg voerde ons langs idylische meertjes, lang uitgestrekte velden, een schitterende boom & voetsporen en een glip van een hert. Of was dat een konijn?

Twee kereld in één boom. Geen levende ziel in de buurt. Hoe in gods naam is deze foto dan genomen? Wel, lang leve de zelftimer en een halve aap als vriend. (Disclaimer: Halve aap is volledig positief bedoelt en duid enkel op positieve klim eigenschappen van de heer Frodo Mahieu.)

Soit dat deed er niet zo veel toe, het was heerlijk! Op de terugweg hadden we gepland om langs de plaats te gaan waar het uitzicht over Hradec Kralové zo adembenemend is. Alleen dit keer deden we er een schepje bovenop. We zouden er blijven tot het donker was en genieten van de schittering van de sterren en misschien nog meer van de fonkelende sterren die leken neergedaald te zijn in de stad. Die fonkelende sterren waren natuurlijk de zacht schemerende lichten van de duizenden huizen, flat, lantarenpalen of auto’s. Maar voor het donker werd, toen we op de rand van de wereld stonden en uitkeken over de stad zij Frodo plots, “Geert, kijk daar in de verte. Zie je die bergen? Die met sneeuw bedekte bergen? Haha, daar wil ik staan!” Er viel een korte stilte. Even bleven we allebei staren naar die bergen, alsof hij een onoverwinnelijke aantrekkingskracht op ons uitoefenden. We keken zijdelings naar elkaar en gaven een kort, bijna niet te merken knikje. Alsof we in de stilte van onze woorden exact hetzelfde dachten. Er was zojuist, bij ons beiden op het zelfde moment, een idee geboren in de stilte van onze conversatie dat zonder woorden verder broeide en ons niet meer kon loslaten. De missie luidde, zoek hem en ga er zo dichtmogelijk naartoe!