De hemel gaf ons vroeg in de ochtend zijn zegen, door de zon
lachend op ons neer te laten dalen. Zo vertokken we, zonder ook maar de
geringste zorg dat onze dag anders zou uitdraaien dan gepland. Een hobbelige
treinrit bracht ons niet van stuk, we stapten uit, keken rond en beslisten een
kant uit te gaan. Een weg inslaan, niet weten waar hij ons zou brengen. In veel
gevallen is dat een simpele metafoor voor het leven en onvoorstelbaar cliché.
Maar laat me even eerlijk zijn, en op voorhand zeggen, dit word een blog
bericht vol clichés & deze moest gemaakt worden! Die weg bracht ons na
ongeveer twee uur wandelen, door idyllische taferelen, naar de top van een
heuvel die de Ardennen beschaamd zou
doen verbleken. Het uitzicht was er schitterend! Onze mond viel open, en als
bij donderslag werd er een glimlach op ons gezicht getoverd. De zon trachtte
ondertussen om op zijn hoogste punt te komen. Wij wandeleden verder het pad af
tot er, in een met sneeuw wit tapijt bedekt veld, een jagershut opdoemde. Na
even kort beraadslagen en de omgeving te kijken waar die hut in stond,
beslisten we om een kijkje te gaan nemen. We zochten namelijk een plaats om
onze buiken te vullen met het simpele, maar zo heerlijke maal dat we mee
hadden. Brood, kaas, gedroogde beef & chocolade, maar vooral de sfeer en
het gevoel zouden onze honger stillen. Voorzichtig onze voeten voortbewegend op
het witte tapijt van zo een 30 centimeter dik, baanden we ons een weg naar die
groene jagershut. Een schamele ladder van vier meter nam ons letterlijk en
figuurlijk mee de hoogte in. Terwijl we onze schoenen lieten drogen in de warme
middagzon die ons al de hele dag verwende, aten we ons middagmaal en het uitzicht
rustig en vervuld van de stilte op. Zonder een woord tegen elkaar te zeggen was
ons avontuur daar en dan al volledig geslaagd.
We verlieten de jagers hut, die we nu al tot ‘The magic hut’
gedoopt hebben. De weg die voor ons lag vervaagde snel tot een half uitgegraven
greppel in een dikke laag sneeuw, maar dat schrok ons niet af. De dag was nog
maar goed begonnen, en we hadden niet het gevoel dat hij snel zou stoppen. Dus
gingen we door. Het bos werd donkerder, alsof er iemand achter de bomen naar je
zat te kijken en met een dimmer het licht regelde. Het enige geluid was het
geruis van de wind die met de blaadjes speelt, onze doffe voetstappen en een
eindeloos uitgestrekte rustige stilte. We baanden ons een weg door het dikste
deel van het bos waar zelfs de herten voor ons uit liepen. Na een tijd begon de
sneeuw te smelten, en het tapijt dat deze hele tijd onze gids was geweest
vervaagde zachtjes. Het enige dat overbleef was een drassig restant van deze
ooit majestueuze gids. Wij staakten onze tocht niet en gingen verder, alsof we
waadde door het bos van onze gedachten en nog even verder wilden gaan om enkele
takken wat bij te trimmen. Het pad was ons nu volledig bijster geraakt en om
een helling makkelijker te trotseren namen we een oude stok, van op de grond.
Met vernieuwde energie zette we door en kwamen we plotseling in een dorpje aan.
De verassing was zo compleet dat een vergelijking, met twee verwilderde
kinderen die zijn opgegroeid bij wolven en dan plots in de samenleving komen,
niet veraf is & toch weer heel vergezocht lijkt. Die simpele ironie is dan
weer een teken van wat er die dag nog volgde.
We verkenden snel het stadje, en omdat we nog behoorlijk wat
tijd hadden voor de trein richting huis vertrok, schoten er een aantal
gedachten als pijlen door ons hoofd. Het eerste was dat we in dit stadje
misschien een slaapplaats konden zoeken, om dan de volgende dag verder door te
wandelen naar Polen. Want duidelijk waren we nu niet ver meer verwijdert van de
grens met Polen. Op dat moment stonden we in een verlaten, houten, buskotje. Ik
was even dromerig aan het kijken naar de bustrajecten en merkte toevallig een
bus op die richting het stadje Pec pod Sněžkou ging. Dit stadje, lag zoals ik
wist, aan de voet van de hoogste berg in Tjechië. De mastodont die we van op de
heuvel in Hradec Kralové habben bewondert en die door onze dromen spookte. De
beslissing was er al voor de gedachte zich nog maar half had gevormd in de
rokerige vorm van onze gedachten. Na even uit te puffen op een bankje, en onze
krachten wat te aan te sterken door wat te eten en te drinken,kwam de bus er
vlotjes aan.
Alsof we de pijl waren die zo even nog door ons hoofd
spookte als een gedachte, schoten we nu vooruit! Als we in onze opzet zouden
slagen zouden we voor eens en voor altijd zowel onze grenzen verleggen als die
van wat je op een dag kan bereiken. We kwamen aan in Pec pod Sněžkou, met onze
trekrugzak, door modder bezette broeken en bezwete wandel lichaam. Nodeloos om te
zeggen, maar we vielen met ons uiterlijk een beetje uit de boot in dit ski
oord. Al snel baanden we ons met de zon in de rug een weg naar ons doel. Niets
of niemand zou ons nu nog kunnen tegenhouden om het onmogelijke op een dag te
bereiken. En zo ging het dat we, in steen oude stoeltjes die aan een stalen
kabel volledig overgegeven zijn aan de genade van de wind, na een tocht van
dertig minuten het hoogtepunt van onze reis en de berg hadden bereikt! Ik
tracht nu al even om dit alles te beschrijven in woorden, maar duidelijk zullen
die nooit voldoende eer kunnen doen aan wat we toen zagen en voelden. Het was
werkelijk onbeschrijfelijk, niet enkel daarboven staan op 1602 meter hoogte,
maar ook en zeker het gevoel van de hele dag. Het gevoel dat ons hier naartoe
had geleid & het gevoel dat we er aan over zouden houden. We hebben echt
het onderste uit de kan gehaald, alsof de dag een natte dweil was die we
uitwrongen en pas mocht stoppen met werken wanneer wij dat besliste. Voor even
hadden we schijnbaar alles in de hand. We gingen naar beneden met een ‘behoorlijk
goed gevoel’, om toch maar het understatement van het jaar te gebruiken in deze
tekst.
Om de kerst op de kers op de taart te zetten, blijkt na
verder onderzoek dat de top van de Sněžka in Polen ligt! Ik zou werkelijk niets
willen veranderen aan deze dag, hoewel hij niet gepland was zou hij nooit beter
kunnen zijn verlopen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten